donderdag 17 augustus 2017

Pijntjes en demonen

Hallo Karin,

Hoe gaat het met je? Ik heb een roerige week achter de rug. Zaterdag ging ik naar de eerste wedstrijd van Heracles van dit seizoen. We moesten spelen tegen de 'Neuzen' nou dan weet je het wel. Gezien we tegen Emmen een wanprestatie hadden geleverd had ik er niet of nauwelijks vertrouwen in.

Bij het stadion kregen we een cadeautje. Een soort van cape. Enig maar met mijn omvang ga ik daar niet mee lopen maar het idee was leuk. Ik scoorde een gele natte kletser en zeeg neer op mijn zitplaats. Kevin Blom was de arbiter van dienst. De ene helft meent dat hij een jood is, de andere helft meent dat hij een kakkerlak is.

Het was een mooie pot, zeker omdat wij met 2-1 wisten te winnen en dus bleven de 3 punten, punts, in Almelo. Hiep hoi!

Mijn week was verder niet echt fantastisch. Maandag druk bezig geweest in huis. Bleek de vuilcontainer kapot dus kon ik met mijn afval geen kant op. Dat is knap klote als het wat warmer wordt. Stank, je weet toch! Desalniettemin toch het nodige gedaan in huize Schaap en dat was nodig ook. Weet je, zo een depressie, je komt tot niets en je moet dan echt aangezwengeld worden.

Ik ben nog in gesprek geweest met de wijkagent. Toen ik zaterdag terug kwam van de wedstrijd was er onder mij sprake van een heuse party. Geen probleem maar waarom moet er zo ongelofelijk hard met de deuren worden gegooid? Het ging dusdanig hard dat mijn kopjes en glazen hun lichaamsbeweging wel weer hadden gehad. Ook verderop in de week was het weer een kabaal van jewelste.

We hebben hier in de wijk een nieuwe Subway. De kleinste Subway van Nederland maar ze maken er wel de lekkerste broodjes. Met een zakje vol kleingeld trok ik ten strijde om met muntjes van louter 20 cent een broodje van 4 euro nog wat af te rekenen. Het meisje aan de kassa lag in een scheur, die humor snapte ik niet echt maar het kan ook komen doordat mijn bril iet wat uit zijn voegen was gerukt. Hij stond scheef op mijn kop. Ik was er waarschijnlijk per abuis op gaan zitten.

Hoe gaat het daar? Guus wordt een volwassen hond maar beseft dit zelf nog niet? Best tof. Ik kan wel in elke blog schrijven dat ik een bakkie pleur met je wil doen, dat wordt ook zo saai dus is mijn suggestie nu om een appelflap te scoren. Geen idee wanneer we elkaar weer gaan treffen maar ik kijk er wel naar uit.

Wist je trouwens dat ik soms zo ontzettend eng droom dat ik in paniek wakker word met het gevoel dat ik geen seconde heb geslapen? Helaas was het deze week ook weer zover. Man, man, man wat werd ik angstig wakker. Ik kon wel janken. Mijn hart zat in mijn keel. Het was zo gruwelijk en het gekke was dat ik in mijn droom met geen mogelijkheid de politie kon bereiken of dat de politie naar me luisterde. De angst, het op de vlucht zijn, het is zo afschuwelijk. Ook al is het maar een droom, je beleeft het alsof het de wrange werkelijkheid is.

Ik werd dus wakker in een bed met kletsnatte lakens van het zweet waarin ik mijzelf compleet had verstrengeld. Angst regeerde dus tijd om even iets te drinken en afleiding te zoeken om uit die emotie te komen.

Vandaag ook nog naar de fysio geweest. Schaap haar nek en rug vinden het leven momenteel niet leuk. De nek en de rug wordt gemasseerd en dat doet zeer. Dus zit ik te kermen terwijl ik de zwangerschapsperikelen aan hoor en er het mijne van denk.

Zo zie je, mijn leven is nooit echt saai. Ik worstel met mijn depressieve gevoelens maar probeer er tegelijkertijd ook het beste van te maken en dat valt niet altijd mee. Net zoals het niet altijd even meevalt met jouw rug.

Hou moed maatje en tot gouw en vergeet niet dat je mijn favoriete Rotterdammert bent.

donderdag 10 augustus 2017

Ring van Antwerpen

Hoi Karin,

Hier ben ik dan met mijn weekanalyse. Hoe was jouw week? Ik zag dat Guus je bijna tegen de vlakte heeft gelopen in zijn enthousiasme naar een plastic flesje?

Met mij gaat het stilletjes weer wat beter. Maandag werd ik wakker met gevoel dat ik de ring van Antwerpen was. Aan gort en volledig overreden. Alles deed pijn, ik was dood moe en mijn kop zat vol snot.  Vreselijk. Ik had mijn testament al geschreven want als je een echte mannengriep hebt dan is je lot bepaald.

Zo moe mop, ik ben wel wakker geweest omdat mijn begeleider kwam. Ik heb haar een warm welkom geheten in mijn huis vol bacillen. Ik voelde me een wrak! Toch nog nuttig werk verricht. Mijn bureau opgeruimd en zij heeft mijn huis gestofzuigd. Weinig tot geen energie dus ben ik om 20:00 uur naar de stee gegaan en ben daar de dag erop om 10:30 weer uit gegaan.

Overigens had ik een dringende behoefte aan karton. Dus is deze veelvraat naar de Mac gereden voor een grote friet zonder saus. Lekker man. Niet goed voor me maar ach. Ik had mijzelf al gelukkig geprezen dat ik 40!!!! rollen wcpapier had ingeslagen. Dus ik kon snotteren voor life!

Ik heb mezelf nog in de nesten gewerkt door de discussie aan te gaan met mensen die een vegan lifestijl erop nahouden. Niets mis mee, maar douw het mij niet door de strot. Je weet hoe subtiel en integer ik kan zijn. Ahum.

Woensdag heeft deze snotterbel gewerkt. Gezien we met een ruime ploeg waren gaf ik de geest na mijn eerste gesprek. Het was wel goed zo en ik had tevens een halve dienst gedraaid. Wetende dat ik deze maand nog wel gevraagd zou worden om bij te springen.

Woensdag stond ook in het teken van mijn herstel. Moet je voorstellen, om 09:00 moest ik me melden. Je kent me, ik ben een nachtdier en mijn dag begint pas om 11:00. Het was voor het goede doel maar Jezus wat was ik moe en snotterig. Ik zat erg in mijn hoofd. Wellicht niet handig maar Eef om 09:00 ergens laten opdraven is ook niet handig. Zeker niet als ik ziek ben.

Ik moet trouwens enorm lachen om de humor van jouw halve trouwboek. Misschien word jij er soms een beetje simpel van, ik vind het briljant. Met name de berichtjes over jullie woeste wezens in huis. Vooral de diva is zeer gevaarlijk. Haha.

Ik zou willen dat ik je een spectaculaire week kon brengen maar gezien ik geveld was door een heuse mannengriep valt er bar weinig over te vermelden. Wel vet hip dat we Europees Kampioen zijn geworden met de dames. Wij doen wat we moeten doen, kunnen die kerels nog iets van leren. Ja toch, niet dan.

Nou stoere chick, je fan uit Almelo denkt aan je. We gaan zodra het kan samen een bakkie pleur kantelen en klagen zoals vrouwen dan kunnen. Zeg je even tegen je halve trouwboek dat hij niet zo moet mokken wanneer ik Guus schattiger vind dan hem? Zie foto en reactie.

Het is nu half 1. Ik snotter nog altijd en O toch nog sensatie!!!! Ik was deze week kadaverstaven aan het bakken toen opeens de pleuris uitbrak. Mijn rookmelder ging af. Hemel wat een lawaai. Ding ligt op mijn keukenkastje. Wonderlijke plek maar mijn plafond is zo fucking hard dat je daar geen boutje in geschroefd krijgt. Conclusie: De rookmelder van de Action werkt!

Nu echt doei dag en tot zien,

Kusje voor de brigadier

Groetjes Schaapie

donderdag 3 augustus 2017

Hossen door de bossen

Hey Karin,

Jij denkt nu vast "Hep dat wijffie een carnavalsliedje geschreven joh?" Nee, ten spijt. Ik moest alleen een olijke titel bedenken.

Omdat ik nu her en der verspreid in de week blogs post heb ik besloten één vaste dag in de week te kiezen waarop ik met je mijn week bespreek. Dat wordt dus vrijdag.

Vanmorgen kwam er een servicemonteur van Bosch. Eerder dan gepland dus lagen de vers gewassen beha's nog op de bank. Van die verwassen exemplaren dus charmant is anders. Overigens vind ik het vreselijk, vreemden in mijn huis. De beste man kwam iets vervangen wat mogelijk zou kunnen leiden tot een grote boem! Gezien ik geen behoefte had aan een doorzonwoning was het een nuttige actie.

Rond half 7 vertrokken naar het station. Niet dat Almelo zo groot is maar ik moest mijn kaart nog opwaarderen en de auto parkeren. Op het station kwam ik tot de ontdekking dat ik geen eenheidsworst ben. Ik was echter nog niet zeker of ik mij hier nou gelukkig mee moest prijzen of dat ik huilend buiten de toom viel. Dat ik buiten de toom viel was een feit.

Nadat ik een loei heet saucijzenbroodje naar binnen had gewerkt ging ik op reis naar Enschede. Ik bevond mij in een volstrekt idiote situatie, ik zal hem voor je schetsen. Een man rond de 50 zat openlijk te flirten met een meisje van rond de 20 waar zijn halve trouwboek bij zat. Die ene helft riep telkens "oeh je telefoon gaat, voel hem door mijn tas heen trillen"

In Enschede was het een drukte van belang. Ik zocht Ruud zoals je kon zien op de beelden op Facebook. Helpt reuze, mijn plan van aanpak. Not! Gelukkig vonden we elkaar en konden we richting ons vak sjokken. Nou mop, dit is er één hoor. Een fitnessstadion. Jezus wat moesten wij een graf eind lopen en vervolgens 100 trappen beklimmen. 10 kilo lichter kwam ik boven. (was het maar zo.)

Gesetteld en wel troffen we onder onze stoelen een soort van condooms aan. Die moest je met een rietje opblazen en dan kon je er mee rammen. Tegen elkaar aan wel te verstaan. Dan hoor je een klepperend geluid. Welke idioot dat ooit heeft bedacht, geen idee maar het is wel lachen.

Wedstrijd was een juweeltje. Al heb ik zo dikwijls de wave gedaan dat ik nu nog open- en dichtklap. Ik heb er ook een paar ruw verstoord doordat ik het timingsgevoel van een gemiddelde schoonmoeder heb.

Gelukkig was daar de overwinning en explodeerde het stadion. Men liep te gillen en te schreeuwen alsof ze wereldkampioen waren geworden. De uittocht kon beginnen. Dus weer een kilometer of 10 marcheren. Een vriendin van me stond op me te wachten elders bij het stadion omdat deze tutmeloen niet alleen met de trein terug durfde. Na wat stagnaties haar, en haar gezelschap gevonden.

Vervolgens gingen we in kuddeformatie met de trein terug naar de beschaving. Heet dat het was. Veevervoer. Ik zei nog dat ik een besmet ei naar binnen had gewerkt maar niemand gaf ene shit. Jammer. Anders waren er wellicht een aantal gevlucht.

In Almelo heb ik mijzelf nog nuttig gemaakt. Een vrouw en haar dochtertje stonden hopeloos verloren te wezen want er reden geen bussen meer. Nee goh! Ze moesten naar dezelfde wijk als de mijne dus ik zei "ga maar met mij mee." zo geschiedde. Ben je nu trots op mij? Vast niet want ik heb gekeerd op een plaatst waar dit eigenlijk niet mocht. Mea maxima culpa.

Heb je nog gekeken naar de dames eigenlijk of was de tv in beslag genomen door de mannen? Ik heb je niet meer online gezien. Hopelijk gaat alles goed.

Ik ga zo maar eens doen waar ik over het algemeen goed in ben namelijk slapen.

Tot volgende week vrijdag maar weer. Liefs Eef

dinsdag 1 augustus 2017

Schaap meldt zich

Beste Karin,

Wat las ik? (retorische vraag) Je bent weer voorzichtig aan de slag gegaan aan de kit? Wat goed van je! Ik vind het echt klote dat je herstel van de rug zo lang duurt. Ik heb het vandaag nog over je gehad toen ik met een collega van je uit Almelo en bakkie pleur ging doen. Ik vertelde trots dat ik twee keer met je mee ben geweest op patrouille en hoe tof dat was. Hij vindt Rotterdam ook een mooie stad. Terecht natuurlijk want Roffa is beslist een van de mooiste steden van Nederland. Je kan er, in tegenstelling tot Mokum, voor een schappelijk prijsje iets te nassen halen of een vloeibare boterham.

Ik mis je een beetje op Twitter maar snap ook wel dat je wellicht daar weinig te melden hebt. Wat wordt Guus al groot zeg. Ik weet nog dat je me een foto liet zien van een pluizige pup die iet wat daaps de wereld in keek. De tijd gaat eigenlijk vet snel. Behalve in de supermarkt. Als je daar eenmaal in de rij aan de kassa staat heb je het idee dat het 10 jaar later is wanneer je het pand verlaat en dus zijn je aankopen onherroepelijk bedorven.

Trouwens, ik kocht vandaag eieren en zei tegen het meisje aan de kassa dat men eieren haast niet meer durfde te verkopen. Bleek ik de grafzerk open te hebben getrokken want het blaagje wist niets. Hoe kan dat nou? Ik heb mijn eitjes aan een zorgvuldige test onderworpen en ze zijn veilig. Dus kan Schaapje weer een lekker eitje bakken. Ja toch, niet dan.

Lief, die foto van Guus en jullie diva die op de thuiskomst van een gezinslid zaten te wachten. Leuk hé, dat beestjes net als wij een ingebouwde klok hebben. Zo voel ik het oestrogeen in me naar boven komen als ik in de Kruidvat langs de Zwitsal loop. Mijn biologische klok tikt al jaren niet meer want ik ben vast besloten om geen moeder te worden. Dus ook al komt er een wolk oestrogeen in me naar boven, ik negeer het, koop een kilo blauwe orka's en begeef me huiswaarts om aldaar achter de geraniums sherry te drinken en woordzoekers op te lossen.

Lijkt me trouwens echt tof om je weer eens te zien. Op naar de grote stad met al haar avonturen en ingewikkelde systemen. Om verstrooid te vragen waar het pastaplein is. Of wel Macaronieplein. Jahaaaa ik weet dat het Marconieplein moet zijn maar als taal iets is waar je blij van wordt dan ga je er een beetje mee stoeien.

Met mij gaat het trouwens wat minder goed. Mijn depressieve gevoelens vieren hoogtij. Ik weet met mijzelf geen blijf maar word dan wel weer blij als ik foto's zie van jullie Woezels. De diva en de doerak. Ik ben blij voor je dat je weer kan doen wat je zo graag doet ook al is het op kleine schaal. Ik vind het naar dat je een beetje vergeten bent. Niet door mij hoor. Ik zal mijn favoriete Rotterdammert niet zo 123 vergeten. Jammer dat de afstand tussen ons zo groot is. Anders hadden we een bakkie kunnen doen bij Heilige Boontjes en steen en been kunnen klagen over de maatschappelijke problematiek op Twitter. Lijkt me enig. Of we gaan als duo ten strijde trekken op het WK rebus oplossen voor dummies. Winnen we glansrijk, ik verzeker je dat.

Nou, ik ga zo maar eens naar de stee want morgen moet ik naar de kappert. Ik heb zo een lange pony dat ik even dacht dat ik in Noorwegen woonde en te kampen had met het fenomeen 24 uur donkerheid. Ik oefen dus voor Samson en roep tegen iedereen wahwah. Dat levert iet wat verstrooide blikken op. Snap jij dat nou?

Ik hoop dat je snel wat opknapt lieverd. Dit is gewoon huilen met de lamp uit. Volgende keer bij de IBT niet meer met mannen smijten. Volg mijn voorbeeld en smijt met koffiekopjes, Hoewel dat dan weer geen onderdeel van de IBT is maar dat terzijde.

Hopelijk treffen we elkaar gauw een keer. Anders, doe een roadtrip naar Twente om te genieten van onze elegante sferen en onze landelijke luchten. Laat ik je de mooiste plekjes wel zien. Ja mop ook hier hebben we koffie en sjokelaaaa.

Dag dag favo Rotterdammert en ik stuur je gauw een verslag van mijn avonturen die nog op de planning staan. Ik ga o.a. naar de halve finale van onze leeuwinnen dankzij een vriend van me die kaartjes heeft gekregen. Hip toch?

Liefs uit Almelooooooo

zaterdag 22 juli 2017

Daar ben ik weer

Hoi Karin,

'hebbie' mijn weer. Ik zag dat je vandaag tourwinnaar bent geworden door naar het postkantoor te fietsen? Dat zoiets nog bestaat joh. Verkopen ze daar ook nog strippenkaarten?

Ik was vanmorgen vroeg wakker. Dat zat zo, iemand in de wijk had besloten om met de haakse slijper in de weer te gaan. Zo een figuur zou je toch met liefde een bos distels toesturen via pleurop?

Van de weeromstuit ben ik toen maar de stee uit geploft en heb me in mijn werkkloffie gehesen, terwijl ik al puffend en klagend door mijn woning struinde. Onlangs had ik een beha gekocht in mijn maat. Althans, volgens het etiketje, dat ik, voortvarend dat ik ben er al had afgerukt. Kwam ik tot de conclusie dat je het gevaarte nog niet om een lantarenpaal kon spannen. Het leven is niet eerlijk. Ik heb toen scheldend en tierend aan mijn vetplant uitgelegd dat dit soort issues je dag kunnen breken. Dan had ik niet eens een eitje in huis.

Nadat ik me dus had aangekleed ben ik met Frits, mijn auto naar de andere kant van de stad gereden om daar tot de conclusie te komen dat het wel handig is om je aankomst bij iemand van te voren te melden, voor het geval ze onverhoopt weg zouden zijn. Gelukkig kwam alles goed en zo kwam het dat ik in de vroege ochtendstond stenen aan het sjouwen was. Vrienden van me zijn aan het bestraten en ik besloot om ook mijn steentje bij te dragen.

Zo heb ik geleerd hoe je met een stenensnijder moet werken. Een apparaat dat ook dienst kan doen als martelwerktuig. Met mijn gebruikelijke "whoeij" en "whiej" was de toon gezet. Overigens gingen we zwaar aan het gemeentebier want met die grafhitte zweet je je eigen helemaal de tyfus.

Mijn lunch was trouwens best lekker. Een Berlinerbol. Ken je die? Zoet! Je gebit sterft ter plekke af aan betonrot. Ik voelde me net de parkeergarage van Eindhoven. Dat kwam meer doordat mijn spieren me lieten weten dat al dat gesjouw en gesleep wel genoeg was geweest.

Vanavond ga ik met diezelfde vrienden tapas happen bij onze plaatselijke tapasdealer. Lekkâh! All You Can Eat concept dus zet die laadklep maar open. Ze hebben daar van die pepertjes gevuld met kaas. Scherp joh! Als je nadien de blaastest moet ondergaan smelt het pijpje ter plekke. Mijn vader zei vroeger altijd dat je dan geen vlooien in je buik had. Onvoorstelbaar wat men de jeugd poogt wijs te maken.

Zo maakte men ons ook al wijs dat als een tand uit je ponem was gelazerd en je deze op een schoteltje onder je bed zette, je daar poen voor kreeg. Knappe tandenfee die geruisloos ons alarmsysteem weet te trotseren. Ja toch, niet dan.

Nou, ik moet me haasten om de bus tet pakken. Ik hoop trouwens dat het euforische gevoel dat je deze middag had nog even stand houdt. Een beetje positiviteit ken je wel gebruiken dacht ik zo.

Houd moed en houdoe he!

Groetjes Eef 


donderdag 20 juli 2017

Aan mijn favoriete Rotterdammert.

Hoi Karin,

Daar leg je dan te liggen. Wat zo een IBT-oefening al niet teweeg kan brengen. Ik las dat Guus dol enthousiast de dierenarts had begroet en meteen maar besloot om het één en het ander daar te verbouwen! Wat is het toch een boef. Inzetbaar voor al uw sloopwerkzaamheden.

Ik zag dat je het bijna failliete Griekenland had bezocht met de mannen? Komt die Souvlaki ondertussen je neus uit of koos je voor moeders pappot tijdens het eten? De zogenoemde Nederlandse keuken.

Hier zit een duif zich te barsten te koeren. Iets in de trend van "Vogeltje wat zingt gij vroeg, pang dat was wel lang genoeg!" Helaas mag je in ons land niet met een dubbelloops jachtgeweer op ongedierte schieten dus blijf ik oefenen met mijn katapult door met steentjes op blikjes te schieten. In huis dus niemand die het ziet. Gelukkig maar want onlangs miste ik dusdanig dat mijn favoriete melkbeker het slachtoffer werd. Volledig aan gruzelementen. Iet wat teleurgesteld besloot ik dat ik wellicht moest inzien dat mijn richtingsgevoel en ik even goede vrienden zijn als Wilders en Roemer.

Jammer dat jouw vakantie door jouw blessure zo zijn beperkingen kende. Wie gaat er dan ook met volwassen mannen gooien. Het dwergwerpen is al ingewikkeld genoeg en door het COC op de zwarte lijst gezet. Net als het verhuren van bejaarden die dienst konden doen als beveiligingscamera.

Mis je jouw grondgebied een beetje? Ik denk dat de burgers jou wel missen. Toen ik met je over jouw grondgebied flaneerde werd je alom herkend. Zelfs door een bestuurde van een vehikel waar jij wel even overheen zou marcheren. Bij wijze van spreken. Ik moet echt nog even wennen aan de omgangsvorm die de gemiddelde Rotterdammer(t) erop nahoudt.

Wist je trouwens dat ik vandaag sushi heb gegeten. Dit keer iets anders dan wat ik normaliter bestel. Het was wel lekker maar het was niet wat ik er van had verwacht. Een beetje als de voorrondes van het WK voor onze Leeuwen. Waar de leeuwinnen het weer een stuk beter doen maar dat terzijde.

Ik was vandaag solidair met je door ook de fysiotherapeut te bezoeken. Dame in kwestie, zwanger, vroeg of ik op het stoeltje wilde blijven zitten zodat ze achter me kon gaan zitten. Ze was een beetje dizzy. Vrouwen en hormonen... ik besloot haar verzoek te honoreren en zo werd ik op de pijnstoel geplaatst. Je moet haast wel een masochistische inslag hebben als je ter symptoombestrijding naar de fysiotherapie gaat. Of een CD opzet van Gordon of After Eight eet.

Ik hoop je trouwens dit jaar nog wel te zien en de elegante Rotterdamse sferen op te snuiven. Wellicht dat een bezoek aan Rodi daar ook bij behoort of een bakkie pleur scoren bij Heilige Boontjes. Even het zwarte goud door de slokdarm laten klotsen zodat we er met de volle 30% weer tegenaan kunnen. Ja toch, niet dan.

Dit weekend ben ik uitgenodigd om bij onze plaatselijke tapasdealer te komen eten. Zo zie je dat het afgraven van zand echt een band schept. Zolang ze het creëren van terpen, (dat zand moet toch ergens naartoe) maar niet aan banden leggen,

Nou mop, ik denk aan je en ik wens je veel sterkte toe. Het is wat, het lichamelijk herstel. Laat die mannen van je maar met de huulbessem door het huis veurn want dat is beslist geen karwei als je een zere rug hebt.

Geef je Guus en Sniper een aai van me? Guus is echt al een joekel. Wie laat inmiddels wie uit?

Zet hem op he toppert.

Groetjes uit het Oosten, waar de krenteweg de enige weg is.

Liefs schaapje

zondag 28 mei 2017

Waarom ik niet werk

Men vraagt me wel eens waarom ik niet werk. Tja, hoe leg je dat uit in een paar zinnen zodat het ook nog plausibel klinkt.

Ik heb wel gewerkt. Ik heb zelfs diverse weekendbaantjes gehad maar op de één of andere manier ging het steeds mis. Dat begon al in mijn stageperiode. Buiten mijn kolossale omvang en iet wat houterige manier van bewegen zie je weinig aan mij.

Het begon allemaal tijdens mijn stage op het AOC. Ik leer langzaam, heel langzaam, als het praktische zaken betreft. Het in het hoofd stampen van rijtjes kostte mij geen enkele moeite. Nog sterker, soms vergat ik dat ik een toets had over plantennamen. Tijdens het ontbijt nam ik de lijst door en ging met de benodigde kennis naar school waar men mij steevast een 'stuud' noemde. Dit omdat de theoretische vakken mij geen enkele moeite hebben gekost en soms zelfs saai waren, niet uitdagend. Terwijl de docent maatschappijleer eindeloos ons politieke stelsel poogde uit te leggen zat ik te tekenen of uit het raam te staren. Gedrag dat veelal door mijn klasgenoten niet werd geaccepteerd. Wat verbeelde ik me wel?

De praktijk bleek een onbegonnen zaak. Iets aanleren wat met motoriek van doen had was haast onmogelijk en duurde eindeloos. Daar waar mijn klasgenoten hele boeketten in elkaar draaide stond ik met een sneu struikje in mijn hand wat meer weg had van een bij elkaar geraapt zooitje. Ik kon het gewoon niet. Theoretisch wist ik exact hoe het moest. Nog sterker, ik kon je theoretisch perfect uitleggen hoe je een korenschoof boeket in elkaar moest draaien maar praktisch...

Zo kwam het dat ik tijdens mijn stages meer het Manusje van alles was dan dat ik deed waar ik voor werd opgeleid. Geduld is een schone zaak maar tijd kost geld dus was er geen tijd om mij eindeloos te kneepjes van het vak te leren.

Afijn, ik slaagde voor mijn diploma. Met hangen en wurgen en vette mazzel. Ik was niet van plan om in dit vak verder te gaan en zette koers richting de administratie. Omdat het niveau op het AOC lager ligt dan op het reguliere MBO kon ik dus op niveau 2 herbeginnen. Niet erg, ik fietste hier vrijwel moeiteloos doorheen maar bleef steken op het vak rekenen. Tja... met mijn discalulie is dat natuurlijk niet gek. Omdat mij vroeger altijd was voorgehouden dat wie kon rekenen die kon denken, was ik er van overtuigd dat van mijn denkproces weinig terecht kwam.

De stage die ik hier liep, verliep ook moeizaam. Het contact met collega's, het aanvoelen van sociale situaties, het was een ramp. Naast mijn geringe concentratievermogen en het feit dat ik al heel snel overprikkeld was. Ik kon dat toen der tijd niet goed handelen en dus wipte ik met mijn bureaustoel heen en weer en liep talloze malen zogenaamd richting de printer. Als ik werd gestuurd om iets te halen en ik werd onverwachts afgeleid dan was de kans groot dat ik met onverrichte zaken terug kwam en moest antwoorden "oohja."

Zowel in mijn stages als in mijn werk liep ik vast. Door een falend sociaal vermogen en inzicht maar ook door mijn temperament belandde ik in lastige situaties. Ook hier was het structureren van mijn werkzaamheden, ze vlot en snel uitvoeren en vooral het aanleren een groot probleem. Ik kon het prima beredeneren maar ik kon het niet. Ik kon de taken niet na behoren uitvoeren. Met hangen en wurgen bleef ik mijn baantje behouden maar ik voelde feilloos aan dat hier weldra een einde aan ging komen.

Ik ging verder met mijn opleiding. Ik wilde minimaal niveau 3 halen om voor mijn gevoel enigszins mee te kunnen tellen binnen de maatschappij. Qua niveau was het prima te doen, op het rekenkundige stukje na waar ik doelloos verloren door de bomen het bos niet meer zag. Wat een toestand. Ik moest dus ook een her-examen doen.

Ik liep zo vaak vast qua stage, qua werk dat mijn zelfvertrouwen, wat er toch al niet was steeds verder afnam. Mijn opleiding had ik behaald maar ja... je bent dan 21 en je moet toch verder. Dus kwam ik in het traject van de gemeente terecht. Hopeloos. Een coach die me niet begreep totdat ik hem de fysieke tekens van wanhoop liet zien. Ook tijdens mijn traject werd ik niet begrepen. Ik voelde me beperkt omdat het niveauverschil te groot was. Ik voelde me niet begrepen omdat ik niet op mijn knieën kon zitten. Ik voelde me boos omdat ik ergens in werd gedrukt waar ik helemaal niet wilde zijn en omdat de afspraken niet werden nageleefd. Het was een hel.

Na 2 jaar stopte het traject. Ik was nog eventjes extern geplaatst maar ook hier liep ik vast. Men plaatste me uit, zoals men dat noemde. Talloze stages, werkervaringen, het was allemaal mislukt en ik durfde min of meer amper nog een nieuwe ervaring aan te gaan. Als ik niet zeker weet hoe ik iets moet doen, wanneer en waar, dan doe ik het niet. Uit angst om weer te falen. Die angst is er sowieso. Bij elk nieuw project, bij elke nieuwe opdracht heerst die angst.

Ik kwam te werken bij Humanitas, nu Sensoor. Vrijwilligerswerk. Hoewel dit ook niet gemakkelijk ging en gaat, gaat het. Door goede feedback bemerk ik dat ik iets kan, namelijk chatten. Hoewel ik ook hier buiten de lijntjes kleur bemerk ik dat ik wel goede resultaten boek.

De grote boze buitenwereld durf ik nog altijd niet in hoewel ik wel dromen heb. Niet weer de teleurstelling niet weer vastlopen, niet weer de deksel op de neus krijgen. Ik ben recent begonnen aan een nieuw project wat zeker niet zonder slag of stoot verloopt. Wat de één een leermoment noemt is voor mij faliekant falen. Omdat het al zo vaak mis is gegaan.