zondag 28 mei 2017

Waarom ik niet werk

Men vraagt me wel eens waarom ik niet werk. Tja, hoe leg je dat uit in een paar zinnen zodat het ook nog plausibel klinkt.

Ik heb wel gewerkt. Ik heb zelfs diverse weekendbaantjes gehad maar op de één of andere manier ging het steeds mis. Dat begon al in mijn stageperiode. Buiten mijn kolossale omvang en iet wat houterige manier van bewegen zie je weinig aan mij.

Het begon allemaal tijdens mijn stage op het AOC. Ik leer langzaam, heel langzaam, als het praktische zaken betreft. Het in het hoofd stampen van rijtjes kostte mij geen enkele moeite. Nog sterker, soms vergat ik dat ik een toets had over plantennamen. Tijdens het ontbijt nam ik de lijst door en ging met de benodigde kennis naar school waar men mij steevast een 'stuud' noemde. Dit omdat de theoretische vakken mij geen enkele moeite hebben gekost en soms zelfs saai waren, niet uitdagend. Terwijl de docent maatschappijleer eindeloos ons politieke stelsel poogde uit te leggen zat ik te tekenen of uit het raam te staren. Gedrag dat veelal door mijn klasgenoten niet werd geaccepteerd. Wat verbeelde ik me wel?

De praktijk bleek een onbegonnen zaak. Iets aanleren wat met motoriek van doen had was haast onmogelijk en duurde eindeloos. Daar waar mijn klasgenoten hele boeketten in elkaar draaide stond ik met een sneu struikje in mijn hand wat meer weg had van een bij elkaar geraapt zooitje. Ik kon het gewoon niet. Theoretisch wist ik exact hoe het moest. Nog sterker, ik kon je theoretisch perfect uitleggen hoe je een korenschoof boeket in elkaar moest draaien maar praktisch...

Zo kwam het dat ik tijdens mijn stages meer het Manusje van alles was dan dat ik deed waar ik voor werd opgeleid. Geduld is een schone zaak maar tijd kost geld dus was er geen tijd om mij eindeloos te kneepjes van het vak te leren.

Afijn, ik slaagde voor mijn diploma. Met hangen en wurgen en vette mazzel. Ik was niet van plan om in dit vak verder te gaan en zette koers richting de administratie. Omdat het niveau op het AOC lager ligt dan op het reguliere MBO kon ik dus op niveau 2 herbeginnen. Niet erg, ik fietste hier vrijwel moeiteloos doorheen maar bleef steken op het vak rekenen. Tja... met mijn discalulie is dat natuurlijk niet gek. Omdat mij vroeger altijd was voorgehouden dat wie kon rekenen die kon denken, was ik er van overtuigd dat van mijn denkproces weinig terecht kwam.

De stage die ik hier liep, verliep ook moeizaam. Het contact met collega's, het aanvoelen van sociale situaties, het was een ramp. Naast mijn geringe concentratievermogen en het feit dat ik al heel snel overprikkeld was. Ik kon dat toen der tijd niet goed handelen en dus wipte ik met mijn bureaustoel heen en weer en liep talloze malen zogenaamd richting de printer. Als ik werd gestuurd om iets te halen en ik werd onverwachts afgeleid dan was de kans groot dat ik met onverrichte zaken terug kwam en moest antwoorden "oohja."

Zowel in mijn stages als in mijn werk liep ik vast. Door een falend sociaal vermogen en inzicht maar ook door mijn temperament belandde ik in lastige situaties. Ook hier was het structureren van mijn werkzaamheden, ze vlot en snel uitvoeren en vooral het aanleren een groot probleem. Ik kon het prima beredeneren maar ik kon het niet. Ik kon de taken niet na behoren uitvoeren. Met hangen en wurgen bleef ik mijn baantje behouden maar ik voelde feilloos aan dat hier weldra een einde aan ging komen.

Ik ging verder met mijn opleiding. Ik wilde minimaal niveau 3 halen om voor mijn gevoel enigszins mee te kunnen tellen binnen de maatschappij. Qua niveau was het prima te doen, op het rekenkundige stukje na waar ik doelloos verloren door de bomen het bos niet meer zag. Wat een toestand. Ik moest dus ook een her-examen doen.

Ik liep zo vaak vast qua stage, qua werk dat mijn zelfvertrouwen, wat er toch al niet was steeds verder afnam. Mijn opleiding had ik behaald maar ja... je bent dan 21 en je moet toch verder. Dus kwam ik in het traject van de gemeente terecht. Hopeloos. Een coach die me niet begreep totdat ik hem de fysieke tekens van wanhoop liet zien. Ook tijdens mijn traject werd ik niet begrepen. Ik voelde me beperkt omdat het niveauverschil te groot was. Ik voelde me niet begrepen omdat ik niet op mijn knieën kon zitten. Ik voelde me boos omdat ik ergens in werd gedrukt waar ik helemaal niet wilde zijn en omdat de afspraken niet werden nageleefd. Het was een hel.

Na 2 jaar stopte het traject. Ik was nog eventjes extern geplaatst maar ook hier liep ik vast. Men plaatste me uit, zoals men dat noemde. Talloze stages, werkervaringen, het was allemaal mislukt en ik durfde min of meer amper nog een nieuwe ervaring aan te gaan. Als ik niet zeker weet hoe ik iets moet doen, wanneer en waar, dan doe ik het niet. Uit angst om weer te falen. Die angst is er sowieso. Bij elk nieuw project, bij elke nieuwe opdracht heerst die angst.

Ik kwam te werken bij Humanitas, nu Sensoor. Vrijwilligerswerk. Hoewel dit ook niet gemakkelijk ging en gaat, gaat het. Door goede feedback bemerk ik dat ik iets kan, namelijk chatten. Hoewel ik ook hier buiten de lijntjes kleur bemerk ik dat ik wel goede resultaten boek.

De grote boze buitenwereld durf ik nog altijd niet in hoewel ik wel dromen heb. Niet weer de teleurstelling niet weer vastlopen, niet weer de deksel op de neus krijgen. Ik ben recent begonnen aan een nieuw project wat zeker niet zonder slag of stoot verloopt. Wat de één een leermoment noemt is voor mij faliekant falen. Omdat het al zo vaak mis is gegaan.


maandag 1 mei 2017

Autisme en ik

Zoals velen van jullie weten heb ik een vorm van autisme. Dat is iets waar je mee wordt geboren en wat nooit meer overgaat. Je kan er enkel mee leren leven en je kan handvatten toegereikt krijgen om er zo goed mogelijk mee om te gaan.

Ik heb een heel andere kijk op de wereld dan neurotypicals. Ik denk zwart-wit. Iets is leuk of iets is ruk. Daar zit niets tussen. Immers, je bent toch ook niet een beetje zwanger. Neurotypicals brengen eindeloos nuances aan in dingen. Ze zijn een beetje moe, ze zijn een beetje overspannen, ze vinden het een beetje leuk. Wat is nou een beetje?

In mijn wereld is iets goed of fout. Je bent immers toch ook niet een beetje geslaagd voor je examen? Als je een cake bakt is hij of gaar of rauw. Ik kan met mijn cognitieve vermogen, met name voor een ander, best nuance aanbrengen maar dat is geconditioneerd gedrag. Het is en blijft of het een of het ander.

Wat een grote misvatting is, is dat mensen met autisme geen emoties ervaren. Dat doe ik wel. Vaak veel te veel. Wat voor mij moeilijk is om ze te reguleren. Neurotypicals hebben allerlei filters. Ik niet. Alle informatie die ik binnenkrijg pleurt rouw op mijn dak. Daarom ben ik heel erg prikkelgevoelig en heb ik een hekel aan harde geluiden. Bij Neurotypicals wordt een groot deel van de informatie die zij binnen krijgen dus gefilterd. Bij mij niet. Mijn brein moet alles als een RAW bestand verwerken. Dat kost bakken met energie met als gevolg dat ik vaak overprikkeld ben.

Mensen met autisme krijgen heel vaak het verwijt dat ze asociaal zijn. Dat is niet correct. Asociaal is vaak een bewuste keuze. Wij moeten door in de fout te gaan leren wat sociaal wenselijk is. Dat is echt niet gemakkelijk. Wat voor neurotypicals een tweede natuur is, is voor ons vaak een heuze lijdensweg.

Wat ook vaak gebeurt is dat autisme wordt gekoppeld aan cognitief onvermogen. Ook een fabeltje. Ja er zijn domme autisten maar dat geldt niet voor alle mensen met autisme. Hé toch nog nuance!

Toch is het elke keer weer een strijd om uit te leggen hoe iets voor mij voelt. Dat ik behoefte heb aan duidelijkheid. Wil weten waar ik aan toe ben en niets kan met nutteloze informatie. Immers, ik mis de filters dus ook die nutteloze informatie moet verwerkt worden en dat kost energie. Doordat ik al die details in me opneem heb ik behoefte aan houvast. duidelijke richtlijnen. Als ik niet exact weet wat er van me wordt verwacht dan word ik angstig of onzeker.

Mij doe je beslist geen plezier met feestjes of evenementen met veel mensen. Zoiets is voor mij een regelrechte kwelling. Ik snap ook totaal niet dat mensen vrijwillig meedoen aan de polonaise. Dat men klapt op de maat van de muziek. Ik voel me daar intens ongemakkelijk bij. Ik ben iemand die heel introvert is. Je zal mij niet snel enthousiast zien terwijl ik dat van binnen best kan zijn.

Geloof mij, neurotypicals vinden zichzelf o zo sociaal maar ondertussen zijn ze vaak meedogenloos voor zij die niet tot de neurotypicals behoren. Hoe dikwijls ik niet te horen kreeg wat ik allemaal wel niet, niet kan. Dat ik mensen teleurstel, dat ik gevoelloos ben, dat ik dingen niet snap. Heus mensen. Wij auti's hebben net als jullie gevoel.

Ons leven is al een strijd op zich. Dat dus.... een nachtelijke noot. Nu slapen.













vrijdag 7 april 2017

Daar gaan we weer

Hallo lieve lezers.

Ik blijf het fascinerend vinden dat mensen bij elk politieoptreden schreeuwen dat het niet deugde. (m.u.v. het politieorkest) Gisteravond vonden er in Enschede apocalyptische taferelen plaatst nadat vak P, het vak van de harde kern, werd ontruimd.

De stadionspeaker was hiervan zo perplex dat hij zich vergistte en omriep dat heel het stadion moest worden ontruimd. Er ontstond toen logischerwijs tumult.

Afijn vak P werd ontruimd maar dat ging niet zonder slag of stoot. Stel je voor, je zal eens doen wat er wordt gevraagd. Nu kan je stellen dat de timing van heel deze actie wellicht niet heel slim was.

Vervolgens brak de pleuris uit. Er werd met stoelen gegooid en zelfs, hoe ironisch, een stalen ros. Een politieagente viel van haar paard en vervolgens diende ze als boksbal. Op internet is de verbijstering groot en de 1312's en de ACAB's vliegen je om de oren.

Zo was op een filmpje te zien dat een jongen ondersteboven werd gelopen door een aanstormend paard. (!!!) Even voor mijn beeldvorming, massa's mensen zijn op de vlucht, je hoort aanstormend hoefgetrappel en je blijft staan? Sowieso, wat doe je daar tussen de relschoppende lieden.

De persconferentie, die ik bijzonder summier vond was ook een bron van platte en basale commentaren van Twense boosmensen. Zo werd met vrouw Knol (we blijven in de sfeer van Twente) aangevallen op haar uiterlijk. Alsof dat iets zegt over haar capaciteit. Het optreden van de burgemeester vond ik tenenkrommend. Op de één of andere manier kwam hij bijzonder arrogant over. Pfff.

Wat is dat toch met sommige groeperingen dat ze overal tegen moeten zijn en bij het minste of geringste gaan matten? Met z'n allen knallen tegen de gevestigde orde. Hoezee.

Ik blijf het ook frappant vinden dat er mensen zijn die denken dat de popo die voor hun plezier doet. Zo wist één simpele ziel zelfs te stellen dat de ME dit zelf had georganiseerd om eens te kunnen oefenen. Serieus? Moet ik lachen of moet ik medelijden hebben.

Van de week postte een agent, ouwe rot in het vak, een berichtje dat hij zijn tranen niet kon bedwingen nadat hij een twee maanden oude baby tevergeefs had gereanimeerd. Hoezo bastard?

Als die politiemensen, want het zijn tenslotte mensen, hoopten allemaal dat ze weer thuis zouden komen. Zij handelden in opdracht en stonden midden in een soort van slachtveld. Een paard dat een been verstuikte, agente in het ziekenhuis om over de schade nog maar te zwijgen.

Is het dan echt zo moeilijk als men je vraagt te vertrekken dit ook gewoon te doen? Ik snap best dat de timing bijzonder ongelukkig was. Dat je het optreden wellicht buiten proportie vond ten aanzien van de drugsvangst en het geringe aantal mensen dat is gearresteerd maar blijf wel realistisch.

Fijn weekend mensen het wordt lekker weer.

zaterdag 25 maart 2017

Weekrapportage

Hallo lieve lezers,

Pfff ik ben echt kapot maar moet vanavond nog een dienst draaien. De late shift en daarna moet ik altijd even weer tot rust komen eer ik kan slapen. Het zal vannacht dus weer een latertje worden.

Deze week is tot nu toe redelijk verlopen. Ik had aardig wat afspraken staat, hetgeen dat voor afleiding zorgde. Er speelt wel het één en ander in mijn hoofd qua gedachtes. Dat heb je kunnen lezen in mijn vorige blog.

Maandag was een absolute baaldag. Ik had heel veel pijn in mijn nek en voelde me ellendig. Onrustig en verdrietig. Heel de dag geslapen en zodoende niet naar de vergadering geweest. Dinsdag was J. Ik zou in de ochtend met iemand naar Enschede gaan maar ik had er geen puf voor en nog altijd deed het gestel pijn. Bijkomend kwaaltje van het vrouwelijk probleem? Ik ben dinsdagavond wel eventjes bij iemand op bezoek geweest die een opdracht voor me heeft voor een mooi project ten behoeve van het KWF. Jeuj daar wil ik natuurlijk wel aan meewerken.

Donderdag op pad om foto's te maken bij zorgboerderij De Piet. Ik was kapot na een korte nacht maar gelukkig was het mooi weer en dan vind ik het minder erg. Het was erg gezellig bij de Piet maar toch vind ik het moeilijk om me ergens te vertonen omdat ik altijd het gevoel heb dat er op een andere manier naar mij gekeken wordt dan naar gewone mensen. Wat ik ook bijzonder vind is dat mensen, zodra ze horen dat ik ASS heb, meteen vragen of ik wel zelfstandig kan wonen. Zucht. Dat stoort me echt mateloos. Alsof je met ASS opeens een volslagen idioot bent.

Vrijdag naar de huisarts voor een verwijsbrief naar Dimence. Althans, dat was de insteek. Frau Dokter stuurde me naar de POH. Pfff. Ik kon er die ochtend om 9 uur terecht. Omdat er een schreeuwkoter in de wachtkamer zat ben ik gevlucht. Heb even wat te drinken gekocht en heb de resterende tijd in mijn auto doorgebracht. Met alle respect, om 08:00 een druk en schreeuwend kind... dat is voor mij een ramp van 12 op de schaal van Richter.

POH lijkt me oké. Ze vond mijn opinie over huisartsen en de GGZ bijzonder interessant en vond het ook belangrijk om mee te nemen tijdens het MDO. We hebben nu het één en het ander afgesproken dus eens zien waar het schip strandt.

Heel de week speelt er al iets door mijn hoofd waarvan ik niet goed weet wat ik er mee moet. Misschien moet ik een zogenoemde kosten- en batenanalyse maken. De voor en tegens tegen elkaar afstrepen. Dit euvel ligt me als een betonblok op mijn maag.

Worstelen met je zelfbeeld is gewoon ontzettend moeilijk. Vooral als je er heilig van overtuigd bent dat je overal te stom voor bent en dat je nergens bij hoort. Nu ben ik niet iemand die met de borst vooruit het "wij gevoel" promoot en hanteert maar toch.... zo een los elementje zijn in een samenleven waarin veel elementen met elkaar samensmelten behalve dat van jou, dat is beslist een naar gevoel.

Dus zo modderen we verder.....

Bedankt voor het lezen!

dinsdag 21 maart 2017

Zo kan het niet verder

Hallo lieve lezers,

Het is nacht, niet een beetje nacht maar gewoon hartstikke nacht. Eigenlijk zou ik al moeten slapen maar ik zit met een probleem in mijn maag. Of eigenlijk in mijn hoofd. Dat is niet gemakkelijk. Ik moet voor mijzelf een keuze maken die ik eigenlijk helemaal niet wil maken maar mijn verstand zegt me dat het beter is. Beter voor mij, beter voor die ander.

Dat klinkt allemaal zwaar, alleen dat is het niet. De keuze valt me zwaar maar soms moet je realistisch zijn. Soms moet je tot de conclusie komen dat je moet kiezen voor je eigen ontwikkeling ook al is dit wellicht vet egoïstisch.

Ik heb nu het gevoel dat ik in een cirkeltje blijf draaien en dat doet me geen goed. Ik word er onrustig van en het maakt dat ik ga piekeren. Ik voel me onbegrepen en dat is een naar gevoel. Soms kan je de ander domweg niet uitleggen hoe iets voor je werkt. Ik hou er niet van om mij in zekere zin machteloos te voelen. Ik hou er niet van om de regie niet in eigen hand te hebben.

Het is nog wel een proces dat ik vorm moet gaan geven, ik weet alleen niet goed hoe. Ik besef nu hoe gevaarlijk kwetsbaarheid kan zijn. Ik besef nu waar men mij voor waarschuwde. Soms moet je eerst op je muil gaan eer je dit soort dingen gaat beseffen. Het gevoel hebben dat ik klem zit bevalt me niet. Het beknopt mijn vrijheid en daar hou ik niet zo van.

Een goeie vriendin wees me er al op dat ik alert moet blijven. Ze heeft gelijk. Alleen iemand afwijzen is wel heel erg moeilijk. Ik ben niet het type dat mijn medemens moedwillig wil kwetsen maar een kat in het nauw maakt rare sprongen.

Mensen zijn welkom in mijn bubbel maar ik wil niet gevangen zitten in de jouwe. Ik wil niet het gevoel hebben dat ik niet ik kan zijn.

Zo heeft de ene keuzestress in de winkel, zo heb ik nu keuze stress betreft een ingewikkelde situatie. Soms moet je tot de conclusie komen dat iets niet loopt. Zand in het mechanisme... Hoe maak je zoiets bespreekbaar? Hoe uit je zoiets zonder de ander te kwetsen? Ik ben iemand die heel veel accepteert maar soms moet je helaas een streep trekken. Wie is er nou voor wie?

Het is tijd om te gaan slapen,

Bedankt voor het lezen en tot gauw!


woensdag 15 maart 2017

Zeeuws Meisje

Hallo lieve lezers,

Vandaag begon mooi. Ik werd uitgerust wakker en had wat contact met E omdat het vandaag verkiezingsdag is. Ik stond te popelen om te gaan stemmen. Daarnaast moest ik nog op pad om cadeautjes te kopen voor Kimmy. Het hondje van de redacteur van onze wijkkrant. dat is nog een pupje. Ik was helemaal verliefd op hun vorige hond. Lizzy. Dat was echt zo een schatje om te zien.

Afijn ik ging op pad. Ik dacht dat ik in het gebouw met de apotheek wel kon stemmen. Niet dus. Oei. Ik kon bij de nabij gelegen kerk wel stemmen dus zo geschiedde. Nog een fotootje gemaakt voor E met het bewijs dat ik op hem had gestemd.

Thuis wat gedronken en naar Bert Visscher gekeken op Youtube. Die man kan me zo laten lachen.

In de middag naar de kit gefietst. Ik zou daar J ontmoeten. Leuk! Dat was heel gezellig. Nog twee hele leuke dingen gekregen voor mijn verzameling.

Omdat mijn ouders dichtbij wonen ben ik even aangemeerd want ik moest enorm nodig plassen. Ik wist niet dat zij nog bezoek kregen en omdat papa zei dat ik de Bitterlemon wel op mocht drinken ben ik aldaar op de bank geploft. Kwam er opeens bezoek. Mensen die ik heel lang niet had gezien en die mij dus nog kenden van toen ik nog slank was.

Ik kon wel door alle verdiepingen van de flat heen zakken. Ik vond het verschrikkelijk. Als ik had geweten dat zij bezoek kregen dan was ik als een haas er vandoor gegaan. (als een vette haas dat wel)

Ik voelde de blikken en schaamde me dood. Ik heb dus maar het rondje met de koekjes overgeslagen. Stel je voor dat ik een koekje zou eten. No fucking way! Ook de paniek dat er iemand naast me moest komen zitten. Wie wil er nou naast mij zitten? Ik schoof zover mogelijk opzij en probeerde me zo klein mogelijk te maken. Ik mijd feestjes met slanke mensen of mensen die me lang niet hebben gezien, ik mijd afspraken met mensen die me lang niet hebben gezien, ik mijd feestjes sowieso want ik vind ze vreselijk.

Volgende week heb ik een afspraak met iemand, hoewel dit eigenlijk gewoon heel leuk moet zijn, zie ik er als een berg (vet) tegenop. Verschrikkelijk. Ik heb het in mijn enthousiasme nog zelf voorgesteld ook. Diep van binnen vind ik het leuk maar ik weet dat het niet slim is.

Mensen hebben vaak een meedogenloos oordeel over mensen die dik zijn zonder dat zij de pijn en het verdriet achter al die rollen kennen. Iemand uit mijn familie heeft me dat met de paplepel ingegoten. Dikke mensen zijn vies, walgelijk en lelijk. Neen, dat waren niet mijn ouders die me dat hebben verteld.

Ik uit mijn verdriet omtrent dit item niet vaak. Het is iets dat in mij zit en wat me steeds laat voelen dat ik waardeloos ben. Dat ik geen liefde verdien, dat iedereen me haat. Het liefst zou ik zoveel mogelijk binnen blijven maar dat kan nou eenmaal niet.

Vanmiddag was ik in de supermarkt. Stond er een koppeltje midden in het gangpad. Ik kon er niet langs. Ik voel gewoon wat ze denken. "Als je niet zoveel patat in je stortkoker pleurde kon je er gewoon langs" dat is ook zo... als ik 60 kilo lichter was geweest, dan had ik er inderdaad gewoon langs gekund.

"doe er dan wat aan" is iets wat je dan vaak hoort maar als het zo gemakkelijk was, dan had ik dat toch allang gedaan? Het is ook de maatschappij die dikke mensen als monsters en melaatsen beschouwt. Laatst zei iemand tegen me "ik ben nog nooit zo zwaar geweest" ik dacht "huh?" als ze om mij heen moeten lopen moeten ze brood meenemen, als ze om jou heen willen lopen hoeven ze maar een halve pas te zetten. Mja dat zeg ik niet omdat iedereen recht heeft of zijn eigen verdriet e.d.

Onderstaande tekst van Blof vind ik heel passend op mijn situatie, en daarmee sluit ik ook deze blgo af.

"Het is altijd weer een strijd of je kiest voor eenzaamheid, een vreemde eend in elke bijt met het idee dat niemand kijkt"

dinsdag 14 maart 2017

Vrouw vergast toekomstige minister

ALMELO - Vrouw vergast toekomstige minister en twee parkieten.
De in Almelo woonachtige E heeft vanmiddag twee parkieten weten te vergassen en de toekomstige minister Eugène van Mierlo.

E had middels Facebook de toekomstige minister om een verkiezingsposter gevraagd en daarbij haar adres opgegeven. Omdat Van Mierlo dit zo attent vond besloot hij zelf de poster persoonlijk te overhandigen. Dit resulteerde in een uiterst benauwd resultaat.

E had kort ervoor garnalen gebakken met een groteske hoeveelheid knoflook. De aroma's kwamen je tegemoet. Hans en Joke, twee parkieten lagen in mum van tijd met de pootjes omhoog.

Van Mierlo, werkzaam bij de brandweer wist zich wel raad met benauwde situaties en wist op een juiste manier te handelen. Hij wist zijn vege lijf te redden door op een drafje naar de prachtig bestickerde auto te rennen en weg te scheuren.

De politie onderzoekt de zaak maar volgens ouwe rot in het vak Henk Buis was er geen sprake van opzet maar van een culinaire ramp. Ook al was E van mening dat dit, wellicht galgenmaal, voortreffelijk smaakte. Van Mierlo kon achteraf wel lachen om de situatie. "Iedereen moet leren koken, zolang het maar veilig gaat, met het oog op brandgevaar" zo verklaarde hij tegenover Stop-de-Persen. Omdat E de poster voor het raam heeft gehangen besluit Van Mierlo het zo te laten.

Hans en Joke hebben het voorval op het nippertje overleefd doordat ze door een dappere buurtbewoner naar buiten zijn gebracht. De woning is nog bewoonbaar maar wordt wel geventileerd.